"a Dirk in space"

De ondraaglijke hardheid

2008-09-18T12:15:13+02:00

Neen, ik word gelukkig niet overstelpt met tonnen spam mail, daar hebben onze gespecialiseerde specialisten van een speciale IT dienst, speciaal voor gezorgd. Gelukkig maar! Ik zou anders door het dichte woud de echt interessante mails missen. Zo kreeg ik gisteren een kort berichtje in mijn mailbox, speciaal naar mij gericht. Niet dat ik me onmiddellijk aangesproken voelde, maar de afzender slaagde er wonderwel in, mijn aandacht urenlang te gijzelen. Ik las:

Want to be ready for sex in a few minutes?
Then Viagra Soft Tabs is your choice!

Ik wou niet bepaald, binnen zeer korte tijd dan nog, klaar zijn voor enige seksjuwele verrichting waardoor mijn interesse voor farmaceutische hulpmiddelen in slappe tijden, zeker niet opgewekt werd.

Het was de combinatie Viagra-Soft die mijn grijze massa terroriseerde. Wat bezielde de opsteller van dit bericht? Wou hij (M/V) met deze boodschap de stelling hardmaken dat goede reclame berust op provocatieve en vooral suggestieve boodschappen, eerder nog dan het product in de verf zetten?

Iedereen associeert Viagra nu eenmaal met 'hard', maar laat ons eerlijk wezen... ik zou helemaal niet hebben nagedacht over de diepere betekenis van deze profetische woorden en nog veel minder er jullie mee hebben lastig gevallen.

Dit laatste deed ik dus wel, waarvoor mijn oprechte spijt.

De tip van week 38

2008-09-15T13:28:10+02:00

Wanneer er in een e-mail, na een emotionele of angstaanjagende boodschap, gevraagd wordt het bericht naar alle contactpersonen in je e-mail applicatie door te sturen, moet je de oproep negeren. Met deze flauwiteit tracht men namelijk e-mail servers op hun hoogtechnologische gat te krijgen.

Ik doe hier dus een oproep om niet meer te reageren op deze zogenaamde 'Hoax'.

Stuur dit bericht door naar alle contactpersonen in je e-mail applicatie.

Over feetjes, kaboutertjes en andere onzin

2008-09-04T13:24:41+02:00

Iemand stuurde me een e-mail met het bericht dat er problemen waren met het betalen van de onderhoudsfee...

Een onderhoudsfee? Bestaat er dan ook iets als een strijkelfje of een afwasspook?

Ik heb wel een tuinkabouter en een keukenprinsesje

Zeer zeker

2008-08-26T12:14:47+02:00

“Eet je op vakantie wel eens de locale gerechten en zo ja, is dat dan één keer, een paar keer of elke dag?”

Deze vraag verraste me niet en lag in de lijn van de vragen die de afgelopen vijf minuten op me afgevuurd werden. Ik begreep absoluut niet wat het enquêtebureau met deze vragen en antwoorden wou bereiken, maar toch bleef ik aandachtig luisteren en uitgebreid nadenken over het antwoord. Ook op deze vraag kon ik niet onmiddellijk responderen. Ik had uiteraard ongelogen “ja, een paar keer” kunnen zeggen, maar door mijn literaire geest lag het niet in mijn aard om korte, droge antwoorden te formuleren. Om wat tijd te rekken vroeg ik het lieve stemmetje de vraag nog eens te herhalen en zonder aarzelen werd mijn wens geduldig ingewilligd. De keuzemogelijkheden waren gelukkig ongewijzigd. Ik liet de vraag nog eens door mijn hoofd wandelen waarna het antwoord plots duidelijk werd. De woorden begonnen stilaan op hun plaats te vallen en zinnen werden gevormd. Ik diende nog enkel na te denken over punten en komma’s en de juiste intonatie. Over dt-fouten, auou’s of korte dan wel lange eitjes moest ik me gelukkig geen zorgen maken en een verkeerd geplaatst koppelteken zou door een paar handige truckjes zelfs niet eens opvallen. Ik maakte me meer zorgen over één bepaald woord uit mijn zopas gecomponeerde prozaïsche reactie. Ik zou het woord ‘zelfverzekerd’ gebruiken en dan nog in de vergrotende trap. Het zou dan als ‘zelfverzekerder’ moeten klinken, maar nu het ingemetseld was in mijn haast poëtische zin, bracht het mijn zelfverzekerdheid aan het wankelen.

“Mijnheer?”, klonk het aan de andere kant van de lijn.

“Hmmm ja, wacht nog heel even, ik denk nog even na.”

Ik herinnerde me plots een gesprek met een beeldschone vrouw uit een niet zo ver verleden. Het haardvuur, de half opgebrande kaarsen en het zilveren bestek werden, door mijn met gevoel voor esthetiek overladen geestesoog, tevoorschijn getoverd. De zachte muzakklanken ‘vooisden’ door mijn hoofd terwijl haar fluwelen stem mijn zinnen streelde. In de loop van het ter plaatsen ontsproten diepzinnig filosofisch gesprek gebruikte ik destijds ook het woord ‘zelfverzekerd’ en werd meteen terechtgewezen met een “je bedoelt zelfzeker”. De schaamte deed me meteen wensen dat ik een tafelpoot was, of misschien een iets kunstzinniger voorwerp. Ik had luttele minuten voordien nog lopen pretenderen dat ik het Nederlands meester was en dan word je afgerekend op een quasi simpel woord. Was het nu nog ‘paleoantropologisch’ geweest of zelfs ‘rez-de-chaussee’, dan had ik ongestraft verzachtende omstandigheden kunnen inroepen. Ik werd op vertrouwd terrein met eigen wapens verslagen waardoor de pas ontkiemde liefde verschrompelde om uiteindelijk een stille dood te sterven. Ik nam zelfs de moeite niet om taalkundige excuses in het woordenboek op te zoeken.

Ze was nu al een tijd volledig verbannen uit mijn gedachten tot ze bij een dom onderzoek naar het vakantiegedrag van de modale mens opnieuw ongevraagd boven water kwam. Ze zou me, bij aanwezigheid, met veel plezier ‘modaalheid’ toedichten wat ik haar absoluut niet wou gunnen.

De herinnering aan die gebeurtenis met desastreuze gevolgen maakte me voorzichtig. De prachtvrouw, die zonder twijfel achter deze warme stem schuilging, zou me bij een misstap op het einde van ons gesprek geen afspraakje bij “chez omhetevenwie” gunnen. Het angstzweet brak me uit bij de gedachte dat ik, door één enkel verkeerd gekozen woord, de vrouw van mijn leven zou mislopen.

“Eu... mijnheer, je mag ook ‘geen mening’ antwoorden hoor”, probeerde mijn aanstaande vriendin voorzichtig.

Ze leek me te sparen, wat alvast een goed teken was. Met deze uitspraak bracht ze me echter nog meer in problemen. Ik had nooit eerder ‘geen mening’ gehad en beschouwde deze extra optie dan ook als onbruikbaar. Ooit vertelde ene Ronald Giphart in een van zijn boeken het verhaal van een meisje, dat een lelijke jongen een onbeduidende vraag stelde. De nitwit in kwestie had ‘geen mening’ waarop het meisje toegaf dat hij daardoor seks met haar misliep. Sindsdien heb ik over alles en nog wat een mening.

Ondertussen begon ik me te ergeren aan de overdreven pietluttigheid van mijn beminde. Ik kreeg pessimistische toekomstgedachten. Wat als ze over woorden als ‘samenhorig’ of het woordje ‘wou’ viel? Ik zou me constant ongemakkelijk voelen. Ik zou me telkens opwinden over dingen die ver van de essentiële discussiepunten lagen. Uiteindelijk zouden we ruziën over onduidelijke taalkwesties, wat een gezond liefdesleven niet ten goede zou komen.

“Mijnheer, ben je er nog?”, vroeg ze nu met een nerveuze ondertoon.

Ze doorkliefde mijn gedachtegang, net op het ogenblik dat ik diep adem haalde om mijn antwoord kenbaar te maken waardoor ik slechts met grote moeite een barse opmerking kon onderdrukken. De mij zo vertrouwde pijn bij elke stukgelopen relatie kwam in alle hevigheid opzetten en overspoelde me met een hartverscheurend verdriet.

“Lieve mevrouw”, begon ik aarzelend en met trillende stem, “laat er ons hier een punt achter zetten en als vrienden uit elkaar gaan. Het weinige dat we opbouwden nemen we in gedachten mee en zullen we voor altijd koesteren. Het is beter zo, geloof me.”

Het was nu haar beurt om stil te zijn en over mijn onheilsbericht na te denken. Ik besefte dat ik haar pijn deed en verbrak de verbinding nog voor ze in snikken zou uitbarsten.

Nooit eerder was ik zo opgelucht door mijn beslissing.

Nooit eerder was ik zelfzekerder.

Ga eens op vakantie naar... Pitcairn

2008-07-26T21:35:58+02:00

Laat me even aan jullie voorstellen: het eiland Pitcairn.

Bij een enkeling zal er nu een ‘ping’ door het intelligente hoofd schallen, waar bij de rest van mijn lezers een teksballonnetje met vraagteken zal verschijnen, dikwijls vergezeld van een ‘hu’ uitroep.

“Neen, deze laatste groep is niet dom, enkel slechts tijdelijk onwetend”, roep ik nog snel even uit, bang dat er lezers zouden afhaken.

Pitcairn is een eilandje in de Zuidelijke Grote Oceaan, ongeveer vijf kilometers in het vierkant met welgeteld achtenveertig levende inwoners. Je vindt het niet onmiddellijk terug in de zomereditie van Neckermann vliegvakanties omdat het een van de meest afgelegen plaatsen ter wereld is en ook omdat er geen vlieghaven met Duitstalige hostesses is. Op zich is het kleine aantal inwoners al heel speciaal maar er is nog veel meer aan de hand met deze piepkleine kolonie van het Verenigd Koninkrijk. Om dit uit te leggen en ook om mijn verhaal wat langer te maken, moeten we een eind terug in de geschiedenis, meer bepaald naar het jaar 1767, precies tweehonderd jaar voor mijn geboorte.

Na de zware storm van de afgelopen dagen is het schip danig van de koers afgeweken en matrozen turen naar de horizon, op zoek naar herkenningspunten. We bevinden ons in het pre-GPS tijdperk en op de telefoon is het ook nog eens goed honderd jaar wachten. De kapitein staat niet erg bekend om zijn geduld en zet alle manschappen in om terug in het goede vaarspoor te raken. Matroos Robert, amper vijftien jaar oud, kraait plots naar beneden dat hij land ziet. Al snel wordt het rafelige stipje aan de einder ook door de anderen als een eiland aanzien. Minder dan een uur later zet onze jonge ontdekker als eerste voet aan land. De kleine stap van deze man, bleek ook slechts een kleine stap voor de mensheid. Het eiland is onbewoond en nergens duidt een rood kruis op begraven piratenschatten. Niemand is geïnteresseerd en dus krijgt de jonge Robert Pitcairn de kans om zijn naam voor eeuwig te verbinden aan een lapje grond te midden van een onmetelijke plas. Het is bij deze ontdekking gebleven waardoor het verhaal over de matroos Robert een stille dood sterft.

We maken dan maar een tijdsprong van drieëntwintig jaar, precies honderdzevenenzeventig jaar voor mijn geboorte, waarmee het historische belang van het jaar 1967 andermaal onderstreept wordt.

We bevinden ons aan boord van een schip met als naam HMAV Bounty. Het ‘pingen’ klinkt nu plots wel doorheen tientallen hoofden. Op het schip HMAV Bounty wordt er gemuit. Heethoofd Fletcher Christian krijgt een deel van de bemanning zo ver dat ze de kapitein en een hoopje getrouwen in een roeibootje duwen en ze met de legendarische woorden “En de wind van achteren” uitwuiven. Alles verloopt netjes en er valt geen spatje bloed te bespeuren. Vlekkeloos heet dat.

Bang als ze hier zijn voor de strop, vluchten ze weg en zoeken een plaats om zich te verbergen. Even wordt halt gehouden in Tahiti om er wat geslachtsrijpe vrouwen op te scharrelen, doch snel zoekt het schip het ruime sop weer op. En dan, helemaal toevallig, stranden ze op een eiland dat verkeerd op de kaarten staat. Beste lezer, ik bewonder je uitmuntende opmerkingsgave, we bevinden ons heden op het eiland Pitcairn.

De volgende jaren verlopen echter niet meer zo vlekkeloos. De muiters zijn toch een klein beetje sloebertjes, waardoor ze links en rechts wat moorden plegen om uiteindelijk twee ex-muiters en een horde geslachtsrijpe vrouwen over te houden.

Toen het eiland, twintig jaar na het stranden van de muiters, opnieuw werd ontdekt, werden de zondes van de twee heren met de mantel der liefde bedekt.

Tot zover de voorgeschiedenis.

Een nieuwe tijdsprong brengt ons, dankzij nieuwe technologieën, in één klap naar het jaar 2004, precies zevenendertig jaar na mijn geboorte. Pitcairn haalt het locale nieuws na de klacht tegen zeven mannelijke bewoners, een kwart van de mannelijke bevolking dus, wegens het op grote schaal seksueel misbruik maken van vrouwen en kinderen op het eiland. De snoodaards, die nagenoeg allemaal rechtstreekse afstammelingen waren van de Bounty muiters, werden vorig jaar tot celstraffen veroordeeld. Een aantal onder hen moet deze straf echter niet effectief uitzitten omdat de mannen nodig zijn om de schepen, die het eiland af en toe aandoen, te laden en te lossen.

eindigheid

2008-07-03T18:45:32+02:00

Lusteloos laat ik het laatste restje whisky door mijn keelgat glijden, terwijl het agressieve vocht uit de vorige glazen mijn hersenen verlamt. De lege fles Glenfidish mag nog even mijn gezel zijn, maar ik kijk nu al uit naar het ogenblik dat een andere, vollere fles samen met mij de avond zal doorbrengen. Ik probeer helder te denken en mijn gedachten aan een vergeeld velletje papier toe te vertrouwen, maar de dronkenschap slaat stilaan toe en ik besef dat morgen mijn hanenpoten waarschijnlijk niet meer leesbaar zullen zijn. Toch schrijf ik verder. Ik schrijf in de hoop dat het mijn verdriet zal verzachten. Het verdriet om de dood van mijn geliefde vrouw

Lees verder op http://www.verhalensite.com/index.php?s=st&ss=r&id=71468

Voetbalgekte

2008-06-24T15:04:21+02:00

Begin vorige week, laat het maandag of dinsdag geweest zijn, was er op ‘Ter Zaken’ een item over Zwitserland, een land waar naast skiën, rodelen en geld tellen in waanzinnig grote bankkantoren nooit wat gebeurt.
Met gemeende verbazing keek ik dus naar de reportage die inzoomde op de stad Bern. Er werden beelden getoond van enkele historische gebouwen, maar al snel werd duidelijk dat cultuur niet de hoofdzaak was. Er kuierden zowaar een boel toeristen rond in Bern. Wat zeg ik? Er waren zowat een miljard mensen op de been, allemaal met een oranje truitje. Even dacht ik nog dat er wat aan mijn televisietoestel scheelde omdat er plots iemand in beeld verscheen die, terwijl hij een Mongools volkslied uit zijn schorre keel perste, met zijn vrije hand door zijn oranje haar gleed. Niemand had ooit oranje haar gehad op mijn toestel en al zeker niet op Canvas. Met mijn haast legendarische begripssnelheid kwam ik tot de conclusie dat dit geen gewone, doordeweekse toeristen waren, maar een stelletje voetbalgekken met zin voor zelfverminking.
Ik heb het nooit zo gehad op verafgoding van mensen die gewoon hun job doen. Ik kan er naar kijken en zelfs van genieten maar ik zie mezelf nog niet helemaal in oranje kleurtjes rondhuppelen alleen al omdat die gasten toevallig goed tegen een bal kunnen trappen.
Die adoratie van sporthelden is volgens mij trouwens heel erg land gebonden.
Nederlanders staan, wat dat betreft zonder twijfel op eenzame hoogtes, want zeg nu zelf, wie heeft er de laatste weken, op het journaal of waar dan ook, een Belg gezien in een rood bloesje, die met een dronken kop, rode duivels stond te vereren? Kom op, wie?

Tip van de week 22

2008-05-28T16:10:05+02:00

Eens de 40 gepasseerd, doe je best geen stuntwerk meer. Ook voetballen laat je beter aan anderen over.

Aan de muren oplopen lukt anders nog wel.

De stuntman

2008-05-21T10:22:35+02:00

“Wat een verbazingwekkend verhaal”, riep Jan enthousiast uit, toen ik hem over mijn ongeluk vertelde. Ik wist dat ik hem met verstomming zou slaan en ik genoot dan ook met volle teugen. Minutenlang bleef hij me met grote ogen aankijken, telkens heel even met zijn hoofd schuddend alsof hij het amper kon vatten.
“Hoe heb je dat uit het radio- en tv-journaal kunnen houden? Els leest de krant soms wel vier keer van voor naar achteren en voor de zekerheid nog eens van achteren naar voor, ze heeft daar niets over gezegd.”
Hij begon zich nu wat te ergeren omdat hij het verhaal, weliswaar uit eerste hand had, maar pas een week na de feiten.
“Het is dan ook niet bekendgemaakt aan de pers”, zei ik met een nonchalante toon. “Wij stuntmannen leven in een nogal gesloten wereld en houden pottenkijkers liever op een afstand.”
Mijn verhaal zou me voor altijd onsterfelijk maken bij mijn vrienden en die eeuwige roem zou me zeker geen windeieren leggen.
“We wisten trouwens niet dat je stuntwerk deed en dan nog voor Spielberg!” zei Jan met haast onderdanige verafgoding. “We dachten dat je iets met computers deed.”
“Dat is ook zo, maar het stunten doe ik op afroep. Er worden dan ook niet elke dag Indiana Jones films gedraaid.”
Ik vroeg me af of ik het verhaal nog wat zou aandikken. Per slot van rekening had ik hem enkel gezegd dat het ging om een motorongeluk in een scène die in de trailer van de film te zien was. Ik voelde nog steeds de hitte van de vlammenwerper, die vooraan op de motor gemonteerd stond en ach, als ik daar wat over fantaseerde, zou hij dat zeker geloven.
“Ik heb trouwens heel wat geluk gehad toen mijn leren jasje vuur vatte. De vlammenwerper bleef zijn vuur spuwen en veranderde zowel mijn motor als mezelf in brandende toortsen.”
Ik liet bewust een stilte vallen om het allemaal nog wat dramatischer te maken. Het liet me ook toe om over mijn volgende zet na te denken, maar de uitdrukking op zijn gelaat gaf me de voldoening die ik beoogde. Ik liet het nog wat bezinken en vroeg toen of hij het erg vond me alleen te laten om wat te rusten. De gewrichtsbanden hadden tijd en rust nodig en tijd had ik nu in overvloed. Hij liet zichzelf uit en de woonkamer bleef in vrede achter. En ik genoot van de rust. Met mijn gebalsemde rechterbeen nutteloos op het met fluweel bekleedde pianostoeltje, bleef ik diep in gedachten verzonken voor me uitstaren.

Het is nu net drie jaar geleden dat een ander spectaculair ongeluk me velde. Ik herinner me nog precies hoe het gebeurde al kan ik me de film, die we toen draaide, niet meer voor de geest halen.
Het gebeurde in de Franse Pyreneeën, een paar honderd meter boven een onooglijk klein dorpje. Het ganse stuntteam was ter plaatsen en we zouden een scène inoefenen als voorbereiding op het camerawerk van de volgende dag. De deltavlieger liet zich goed besturen en het zou niet gebeurd zijn al de andere stuntman me niet had geraakt met zijn vlieger. De val was angstaanjagend. Een tuimeling zoals een door jagers neergeschoten vogel zou doen. Je hoort wel vaker vertellen dat in zulke omstandigheden, met de dood voor ogen, de levensfilm als een sneltrein aan je geestesoog voorbijraast. Ik zag echter niets anders dan gras, rotsen en twee wegvluchtende berggeiten. Berggeiten hadden nooit mijn leven bepaald en konden dus onmogelijk een droombeeld zijn. De smak tegen de harde ondergrond was dan ook heel realistisch. Het was alsof elk geluid wegviel en elke beweging leek te vertragen. Als bij wonder bleken de letsels nadien goed mee te vallen. Een breuk aan een middenhand beentje leverde zes weken gips op.

Een week na het ongeval met de deltavlieger ging ik, samen met mijn vrouw en kinderen, op kantoor wat spullen ophalen om op die manier van thuis uit te kunnen werken. Mijn baas, die nochtans op de hoogte was van het verhaal, vroeg aan één van mijn kinderen hoe de papa dat had klaargespeeld. Het spontane “papa wou ook eens op mijn skateboard en is er al na een paar meter afgevallen” gonst nog steeds door mijn hoofd.
Ik hoop dat hij deze keer geen verhaal uitvindt als “papa wou ook nog eens een partijtje voetbal spelen en is al na een half uur door zijn knie gezakt”. Kinderen hebben toch zo een rijke verbeelding.

Wonderen der technologie

2008-05-20T16:58:22+02:00

Vierhonderd euro kostte het ding. Eigenlijk stond hij slechts driehonderd negenennegentig geprijsd, wat meteen ook de reden was waarom ik het toestel kocht.
“Driehonderd en nog wat”, had ik aan mijn vrouw gezegd. “Een koopje!”
Driehonderd negenennegentig... een prijs zoals in de Wibra, of bij Zeeman, maar als je daar dat bedrag zou uitgeven, sluiten ze meteen de winkel om de voorraden opnieuw aan te vullen.
Uiteindelijk werd het ‘vierhonderd en nog wat’, omdat ik er nog een oortje van vijf euro bijnam. Hoogst waarschijnlijk kostte het onding, dat enkel na een chirurgische ingreep in je oor bleef zitten, slechts vier euro negenennegentig.
Een peulschil voor dit wonder der techniek.

lees het hele verhaal op http://www.verhalensite.com/index.php?s=st&ss=r&id=70340

de EPO monologen

2008-05-06T09:06:24+02:00

Samen met de zon worden ook de grote wielerrondes uit de grond gestampt. Iedereen stoomt zich klaar om in de verzengende hitte elkaar te bekampen. Om opnieuw helemaal in de sfeer te raken, plaats ik vandaag een interview dat ik twee jaar geleden had met renner Mario.

Je opmars in het klassement is werkelijk opzienbarend, bijna legendarisch. Voel je dat zelf ook zo aan, Mario?

MARIO Wel, ik doe steeds mijn uiterste best, elke rit opnieuw. Ik vind het niet zo verwonderlijk.

Jaja, maar 54 plaatsen stijgen in twee dagen tijd is meer dan alleen maar je best doen. Je duikt zo maar eventjes de top 20 binnen.

MARIO Ik geef toe dat het helpt als er een paar renners positief testen en daarmee hun hele ploeg meesleuren in het graf. Die ploegen zijn dan ook niet van de minste! Ik hoop op nog een aantal positieve plasjes om op die manier top 10 te halen.

Denk je dat het nog zal lukken? Het zijn ten slotte maar een paar dagen meer tot Parijs.

MARIO Het kan zeker nog en zoals je weet kan de stand nog weken na de tour wijzigen.

Welke renners verdenk je nog van dopinggebruik?

MARIO Oh nee, namen zal je van mij niet krijgen. Daarvoor moet je bij de verzorgers van de ploegen terecht of bij Dedecker. Al is dat eerder voor amateurs en wielertoeristen.

Ook Tom en Axel doen een goede zaak in het klassement. Voel je hun hete adem al?

MARIO Het zou wat zijn hé, een kompleet Belgisch podium. Voor de tour was het een onnozele uitspraak geweest maar nu kan het nog allemaal.

Weektip 19

2008-05-05T14:09:22+02:00

De nieuwste rage... Friday Bikeday!

Met deze slogan wil men zoveel mogelijk mensen op de fiets naar het werk sturen. Een initiatief dat ik luidkeels wil aanmoedigen.

Met z'n allen maken we daar een pleziertochtje van en vermits ik dan met de auto veel sneller in Brussel ben zorg ik voor verse koffie op kantoor.

Zo af en toe iets doen voor de medemensch doet deugd.

Weektip 18

2008-04-30T12:35:19+02:00

Wegens het aangekondigde zomerweer voor de volgende dagen is het af te raden om deze avond richting kust te rijden. Dit is een tip die aan zoveel mogelijk mensen doorgestuurd moet worden. Stuur dit bericht naar alle contactpersonen in je mailbox.

Ik vertrek namelijk deze avond naar zee en doe dat liever zonder files.

Baaldag

2008-04-24T11:56:00+02:00

Deze morgen heel vroeg al werd ik aangereden door een roekeloze bestuurder. Mijn auto is zwaar beschadigd en ikzelf heb daar hevige hoofdpijn aan overgehouden. Bij het uitstappen werd ik gegrepen door een passerende motorrijder met een gebroken pols als resultaat. Ik werd overgebracht naar het plaatselijke ziekenhuis waar ik, kan het nog erger, slecht reageerde op de toegediende pijnstiller.

Tot overmaat van ramp is bovenstaande zelfs helemaal niet waar...

Ik heb gewoon rotslecht geslapen en heb deze morgen meer dan een kwartier naar mijn autosleutels lopen zoeken, maar dat klinkt niet spectaculair genoeg om op een blog te plaatsen.

Leuk vertaald

2008-04-21T12:49:23+02:00

Toen ik vorige week een antwoord op een e-mail van een hele tijd terug las en ik wilde teruggrijpen naar de eerdere schrijfsels uit de ketting van het bericht, deed ik een plezante ontdekking. De originele e-mail was namelijk gericht aan een franstalige collega die geen letter Nederlands begrijpt. Hij had de tekst die ik schreef door een vertaalmolentke gedraaid en stuurde me nu antwoord met de melding dat hij tête nog queue kreeg van mijn boodschap. En ja hoor, ik kon best begrijpen waar het fout liep. De vertaaltool gaf als vertaling:

Le poison vois l'embouteillage dans l'annexe (Het vergif ziet de opstopping in de bijlage)

Waar ik vooral bedoelde:

Zie gif file in bijlage (voor de niet ingeweide... een gif file is een elektronisch beeldbestand)

Weektip 16bis

2008-04-18T07:40:33+02:00

Neem bij aanhoudende hoestbuien een krachtig middel tegen constipatie.

Het helpt. Je durft niet meer te hoesten.

Weektip 16

2008-04-17T08:22:56+02:00

Bij aanhoudende diarree kan je best vruchteloos proberen.

Rauwe-groentenloos schijnt ook te helpen.

Ochtendschuifelen

2008-04-15T08:12:57+02:00

De doordeweekse ochtend wordt bij mij gekenmerkt door een vast patroon. De handelingen die de presentabele man voorafgaan, staan gebeiteld in imaginaire checklists en worden haast autistisch gerespecteerd. Ik word hiervoor elektronisch ondersteund door allerhande apparaten, waaronder de wekker, het scheerapparaat en een digitaal zakagenda. Dit laatste prent me evenementen in die ik anders zonder twijfel zou vergeten.

Reeds om zes uur 's morgens braakt de wekkerradio onaangepaste muziek de slaapkamer in en laat zich hooguit een handvol minuten het zwijgen opleggen. Een volhoudertje, zolang er maar voldoende elektriciteit door z'n aderen stroomt. Ik rol het bed uit en strompel door de nachtgang naar de badkamer. Mijn handen vinden na een paar verkeerde lichtschakelaars al heel snel de tuimelaar die de badkamer in een pijnlijk fel licht laat baden. Om de opkomende hoofdpijn wat aan te moedigen ontsteek ik ook nog de spiegelverlichting die, in al zijn wreedheid, onherroepelijk de ochtendlelijkheid benadrukt. Ik forceer mijn oogleden tot een onverantwoorde opening en werk machinaal de noodzakelijke verbouwingen af. Een scheer- en douchebeurt later huppel ik de trap af en krijg ik van de poes een ronkende knuffel. De dag begint.

Mijn auto brengt me op tien minuten naar de E40 autostrade en sprint gracieus over de oprit. Overhellen in de bocht en brullend versnellen in de rechte lijn. Nog slechts een kleine honderd meter en ik zou de teugels vieren en mijn razendsnelle bolide de snelweg toevertrouwen. Maar het schemert en het druilt en het is maandag, de ingrediënten voor file leed. Lotgenoten staan over drie baanvakken en zo ver het oog reikt, stil op de snelweg. Snel is een relatief en zeer rekbaar begrip in deze context. De snelheid lijkt me onmeetbaar klein en wordt, bij het aanschuiven, als dusdanig aangegeven door de snelheidsmeter. Met knarsende remmen komt mijn wagen, vervaarlijk schuivend tot stilstand. De kreet van snel afslijtend rubber, die daar mee gepaard gaat, doet iedereen in de wijde omgeving opschrikken. Met een veelzeggend handgebaar geeft mijn buur aan dat ik me best laat behandelen in een gespecialiseerde instelling of op zijn minst een doktersbezoek in overweging moet nemen. Beschaamd kijk ik strak voor me en zoek ondertussen een opening waar ik zou kunnen tussenvoegen. Dit is geen sinecure omdat invoegen enkel vlot gaat wanneer de stroom auto’s naast je in beweging is. Dit lijkt eerder op parkeren aan de kant van de weg. Na drie mislukte smeekbeden slaag ik erin iemand te overtuigen om me tussen te laten. Een bijzonder knappe vrouw van ruw geschat veertig, kijkt me zijdelinks aan en geeft me haar liefste glimlach. Met een hoofdknikje geeft ze me te kennen dat ik de ruimte voor haar mag opvullen. Mijn kushandje gaat deels verloren in de halfdonkere lucht maar ze lijkt de boodschap toch goed ontvangen te hebben.

Een file zal me doorgaans niet negatief opwinden. Tal van experimenten hebben reeds aangetoond dat dit geen positief effect heeft op de stremming in het verkeer. Met veel respect voor de wetenschap, onderdruk ik dan ook de opkomende frustratie. De eerste tonen van ‘No more running away’ bereiken mijn autoantenne en worden door hoogstaande technologie versterkt weergegeven. Een nanoseconde later worden de luttele decibels, door mijn onschuldige rechterhand, vermiljoenvoudigd en wordt de prachtige muziek een heel eind richting afzender teruggezonden. Ik ben volkomen ontspannen en geniet van de rustige sfeer.

Door het eindeloze denkwerk, sterft de tijd een gruwelijke dood. Tal van prachtverhalen welden al in me op en groeiden uit tot tientallen pagina’s wondere proza. Al deze fraaie zinnen worden telkens opgeslagen op een soort kladblok in mijn hoofd maar door de beperkte opslagcapaciteit blijft daar echter niets meer van over wanneer ik dan uiteindelijk de pen ter hand neem. Zonde uiteraard, maar ooit vind ik daar een oplossing voor en zullen mijn vondsten ongeschonden het papier bereiken. Ik kan me zelfs heel goed inbeelden dat ook anderen dankbaar gebruik maken van deze zogehete verloren tijd. Zo heb ik zelf eens een handvol nieuwe woorden uitgevonden met betrekking tot het verkeer. Het ‘aanschuiven’ vond ik zo een slecht gekozen, onvoldoend illustrerend, woord. Na een aantal filesessies, een woord dat reeds een paar maanden ter validatie bij de Taalunie ligt, kwam ik tot woorden als: fileparkeren, aanmodderen (aanschuiven bij zeer slecht weer) en tjaffelen.

Ondertussen heeft de zon klaarheid gebracht en dwaalt mijn blik weer af naar de auto achter me. De mooie vrouw kleeft nog steeds aan mijn achterbumper en bestudeert haar spiegelbeeld, op zoek naar onvolmaaktheden. Ze klapt tevreden het spiegeltje weg en lijkt onmiddellijk mijn ogen te fixeren via de binnenspiegel. Met een achteloos gebaar duwt ze een verdwaalde haarlok op zijn plaats. Ze wijst naar me en laat haar handeling vergezellen door een aantal verleidelijke knipogen. Ik voel me betrapt en om mezelf een houding te geven tokkel ik wat op mijn GSM en doe alsof ik een belangrijk gesprek voer. Met een snelle oogbeweging spiek ik even in mijn spiegel en tot mijn verbazing zie ik dat ze een papiertje hooghoudt met in het rood ‘GSM?’ op. Ik voel mijn hart bonken in mijn kurkdroge keel. Is ze van de politie en wijst ze me erop dat GSM’en tijdens het autorijden bij wet verboden is? Neen onmogelijk, ik bel handenvrij, al heb ik wel degelijk mijn handen gebruikt tijdens het telefoon-faken. Ze houdt nu haar hoofd schuin in een ‘toe-nou-komaan’ pose. Mijn verstand zoekt koortsachtig naar verklaringen en/of uitwegen. Stout zoek ik nogmaals oogcontact en merk nu dat ze me afwachtend blijft aanstaren. Wie is deze vrouw en wat wil ze van me? Mijn nieuwsgierigheid haalt het van de schaamte en ik besluit haar mijn nummer te geven. De file heeft zich weer wat in beweging gezet en dat maakt het niet gemakkelijk om het telefoonnummer op een papier te krabbelen, groot genoeg zodat die leesbaar is voor haar. Ik vermoed dat mijn bevallige buurvrouw lippenstift gebruikte voor haar boodschap maar dat heb ik nu net niet bij de hand. Na enig geschrijf en gekleur heb ik iets klaar dat leesbaar moet zijn. Ik houd het papiertje ergens halfweg de voor- en achterbanken en zie haar verwoed noteren. Slechts een paar tellen later gaat mijn GSM. De zenuwen gieren door mijn lijf en met trillende handen duw ik het groene antwoordknopje in.
“Beste kerel”, klinkt het zwoel aan de andere kant van de lijn.
Beste kerel... ik had me een andere aanspreking voorgesteld. Iets in de aard van “Dag lieve jongen” of zelfs “Hey kereltje”, had me als muziek in de oren geklonken.
“Eu... zeg ... zeg maar Dirk hoor”, zeg ik met onvaste stem.
“Oké mij best, Dirk dan maar. Je zal best wel verbaasd zijn dat ik me zo opdring...”
Haar zakelijke toon ontgaat me niet en het lijkt alsof een hand mijn keel beetje bij beetje dichtknijpt om nog nauwelijks een zuchtje adem door te laten.
“Ik wou je er even op wijzen dat je rechter achterlicht stuk is en het linker steeds aan en uit knippert. Ik had het je al met gebaren proberen duidelijk te maken maar dát begrijpen is niet voor mannen weggelegd blijkbaar.”
Nog voor ik iets kan terugzeggen kondigt een krakende klik het einde van het gesprek aan.

Ik haat files! Wat een tijdverlies! Hoe houd ik het vol om elke dag samen met dit klootjesvolk richting Brussel te pendelen.

In de aap geslapen

2008-04-11T07:32:11+02:00

's Avonds voor het slapen zit de knaap uren naar TV te gapen, de afstandsbediening als wapen. Hij raapt een TV-gids van de stapel en doorbladert de appendix over het automerk Saab.

Weektip 15

2008-04-10T13:15:55+02:00

Belegen kaas van 6 maanden is een lekkernij.

Belegen kaas van 6 maanden en 2 weken niet.

Global warming (de lange versie)

2008-04-09T07:39:49+02:00

Deze morgen, bij het krieken van de dag, was het in onze contreien min drie graden op de Celsiusschaal. We zeggen en schrijven negen april beste mensen. In deze periode hoort het zonnig en aanvaardbaar warm te zijn. Vergeten chocolade paaseitjes waren de voorbije jaren, daags na het vertrek van de paashaas, in vloeibare toestand terug te vinden tussen de graszoden. Dit jaar scheelt het niet veel of we vinden de paashaas weldra ergens, met onderkoelingsverschijnselen, in een of andere berm.

Het is om moedeloos van te worden en dan spreek ik nog niet over verstoorde biologische klokken van mens, dier en plant. Maar nu we het er toch over hebben, ik heb het koud en doorgaans is dat een fenomeen waar ik geen last van heb. De kat des huizes popelt van ongeduld om naar buiten te gaan maar verkiest toch telkens de radiatorkant van de vensterbank. Ik kan haar geen ongelijk geven.

Weerberichten op TV schaden mijn gezondheid. De geanimeerde icoontjes met dreigende wolken, schuine streepjes, witte bolletjes en zelfs bliksemschichten overheersen het scherm. Het hele verdomde arsenaal van onheilsberichten wordt aangewend en je zou je terecht kunnen afvragen of er nog niemand op het idee is gekomen de boodschappers van deze berichten te doden. Als het woord ‘zon’ dan al eens uitgesproken wordt, staat het steevast in dezelfde zin met uitspraken als ‘hooguit vijf graden’ of ‘amper te zien’.

Vroeger, in de tweede helft van de vorige eeuw, kregen we met Pasen van ons moeder, een nieuwe korte broek en bruine, kunstlederen sandalen die we droegen op paaszondag en dat volhielden tot eind oktober. De bijpassende sokken werden in promotie gekocht, per drie verpakt met de merknaam enkel op de verpakking. Uitsluitend witte sokken uiteraard. Gewoon wit, want ultra-wit is pas later uitgevonden. Als het dan toch niet zo zomers was, trokken we een ‘débardeurke’ met streepjesmotief over ons hemd. Nu daarentegen is het ribfluweel nog steeds dagelijkse kost.
Een débardeur, ken je dat niet? Wel, dat is zo een mouwloos bloesje zoals Onslow over zijn ‘marcelleke’ droeg als hij onder de mensen kwam.
Een marcelleke? Tja, dat is een woord dat vooral gebezigd wordt door Vlamingen, de etnische minderheid van het Nederlandse taalgebied. Een marcelleke is een ‘onderlijfke’ met bretels.
Onderlijfke?...(zucht)...

Ondertussen blijft het winteren en kunnen we enkel dromen van lentetemperaturen. Je zou voor minder wat meer CO2 gaan uitstoten om het bevroren land wat op te warmen.

Global warming

2008-04-08T07:40:23+02:00

Deze morgen, bij het krieken van de dag, was het in onze contreien min drie graden op de Celsiusschaal. We zeggen en schrijven acht april beste mensen.

Je zou voor minder wat meer CO2 gaan uitstoten om het bevroren land wat op te warmen.

Lichaamstaal

2008-03-26T12:42:02+01:00

Vrouwen die eens serieus genomen willen worden, zetten doorgaans hun beste beentje voor en worden daar niet voor met de vinger gewezen. Heel wat mannen, die aan de lippen van deze vrouwen hangen, hebben hier oog voor. Ze zullen dit volmondig beamen en er maar wat graag hun tanden in zetten. Ze zullen er al vlug de handen mee vol hebben. Anderen gaan hier met vuile voeten door en nemen de benen omdat ze hier de buik van vol hebben.

Dat staat als een paal boven water

Klare taal 2

2008-03-11T12:40:25+01:00

Achterstevoren wordt best nerovetsrethca geschreven.

Voor ondersteboven is er, door beperkingen in de huidige technologie, geen aanbeveling.

Klare taal

2008-03-10T14:32:56+01:00

Faut schrijven is fout

Erotische pornografie

2008-03-07T12:05:19+01:00

Vandaag stuurde ik onderstaand verhaaltje in op de verhalensite www.verhalensite.com. het is mijn eerste erotisch verhaal dat ik voor de leeuwen en de wolven gooide. Het is al eerder gepost op mijn blog maar ik heb het nu wat herwerkt...

De buurvrouw

Ik geef het toe. Het gebeurt wel eens dat ik stiekem naar haar sta te kijken. Zo vind ik het bijvoorbeeld bijzonder boeiend om zien, hoe ze in de tuin wasgoed te drogen hangt. Gracieus bewegend, tovert ze minuscule lingeriesetjes uit haar wasmand en strekt dan haar ranke lichaam, om bij de bovenste wasdraad te kunnen. Het hoogtepunt wordt bereikt wanneer haar platte buik en haar gepiercete navel van onder haar bloesje te voorschijn komt. Ik ben een stille genieter.Deze jonge vrouw zit nu in mijn huis, quasi ontspannen, op een keukenkruk. Ik voel me iets minder op mijn gemak omdat mijn vrouw voor een paar dagen in het buitenland is en dit volgens mijn conservatieve normen helemaal niet hoort. Dit gevoel wordt nog versterkt doordat ze mijn vrouw haar ‘lievelingsapparaat’ in haar handen houdt.‘Uit welk materiaal is het vervaardigd?’ vraagt ze me terwijl haar slanke vingers de twintig centimeter lange staaf liefkozen.
‘Roestvrij staal. Inox zoals dat in de volksmond heet’ zeg ik haar niet zonder trots. ‘Ik weet dat er ook in kunststof bestaan, maar mijn vrouw wou absoluut dit model’.
‘En dat bobbeltje hier aan de voorzijde… of is dat de achterzijde?’
‘Neenee, dat is de voorzijde. Je zult het wel merken wanneer je hem gebruikt. Hij is echt heel makkelijk te bedienen. Een aan- en uitknop en een schakelaar voor het kiezen van de snelheid. Hoe hoger de snelheid, hoe vlugger je klaar bent’, zeg ik met een veelbetekenende knipoog.
‘En je vrouw gebruikt hem veel, zeg je.’
‘Ja, minstens een keer per week en soms help ik haar een handje, maar dat is eerder uitzondering dan regel.’
‘Hoe lang zou ze hem kunnen missen?’
‘Een paar dagen kan echt geen probleem zijn. Mijn vrouw zal wel even zonder kunnen.’
Terwijl ik met haar meeloop naar de deur, bedenk ik hoe wij er in het begin niet zo vlot mee om konden.
‘Oh ja, nog een tip... best is dat je hem eerst helemaal tot beneden laat gaan en dan langzaam op en neer beweegt terwijl je de snelheid beetje bij beetje opdrijft. Dat geeft het beste resultaat.’
Ze glimlacht en knikt alsof ze het helemaal snapt. Een fijne meid eigenlijk en gelukkig maar. Je geeft zo’n pracht van een staafmixer ten slotte niet aan iedereen mee.

Ja, ik wéét het !

2008-03-05T13:00:27+01:00

Ik val een beetje stil hier. Probeer mijn grenzen te verleggen door op andere fronten te strijden.

Toevallig (en ook wel een beetje omdat ik de woorden "verhalen" en "publiceren" op Google losliet) ontdekte ik een site waar woedbie schrijvers hun eieren kwijt konden. Ondergetekende staat bekend om zijn bescheidenheid én zijn geniale schrijfsels. Reden genoeg dus om eens een paar van mijn eerder neergepootte verzinselen op te sturen.

Ik begeef me voortaan te midden van literaturisten op de site www.verhalensite.com. Een eerste medaille hangt alvast om de inzending "Dierenleed".

Vanaf eenzame hoogten kijk ik neer op de wereld en zijn mensen.

De queen van Heel-Groot-Brittannië

2008-02-28T20:23:35+01:00

Bij een volksraadpleging in Heel-Groot-Brittannië is gebleken dat 86% van de bevolking wil dat de Queen meer belastingen zou betalen.

De brave vrouw heeft promt dit verzoek ingewilligd, zei het lichtjes aangepast.

De queen wil dat 86% van de bevolking meer belastingen betaalt.

Van de man ter plaatse

Britannia rules

2008-02-27T08:16:21+01:00

De Romeinen noemde het eiland destijds Britannia maar begin achttiende eeuw werd daar het voorvoegsel "Groot" aan toegevoegd.

Afgelopen nacht heeft een aardbeving er voor gezorgd dat de landoppervlakte van het Verenigd Koninkrijk nog is toegenomen, zo berichtte vandaag het ochtendjournaal. "De schok was te voelen in Heel-Groot-Brittannië" luidde de boodschap.

Landkaarten aanpassen. Wegwijzers vervangen. Vanaf nu spreken we van het Europese land "Heel-Groot-Brittannië".

Van de man ter plaatse.

Het lot

2008-02-22T12:17:33+01:00

Subtiele woorden

tantra voor de geest

De kaarten geschud

en de lakens verdeeld

Niet klaar voor deze queeste

Verdeeldheid gezaaid

de oogst valt niet mee

Dwalende handen die

roofbouw plegen op zijn akkers

No more running away